Worship, Warfare, Israel & Spiritual Authority

[Silvia (Daughter of Grace)]

Worship, Warfare, Israel & Spiritual Authority

Tending to the Root Before Looking for the Fruit
@by arni klein

Worship is the response to the Presence of the Lord, and evangelism is the natural outgrowth of a life of worship. They are two sides of one coin. Mark wrote, "And He went up on the mountain and called to Him those He Himself wanted. And they came to Him. Then He appointed twelve, that they might be with Him and that He might send them out to preach, and to have power to heal sicknesses and to cast out demons." (Mark 3:13-15)

How we have labored. How we have tried. How we have cried for the masses of lost and dying souls to eat the bread of life and live. Along with sorrow and grief at the rampant death-producing blindness filling the world, many in the body of Messiah are frustrated with a sense of impotence. Considering all the books, all the seminars, all the courses, all the tapes, and all the technology, methods and programs, we – generally speaking – have not reached the level of spiritual life that was expressed through the simple believers of the first-century church. Perhaps our emphasis is misdirected. Perhaps we are looking for the fruit before tending to the root. One single factor can make up for whatever might be lacking, and it cannot be replaced by all the wisdom, resources and riches the Creator has placed in the hands of His children: the Presence of the Lord. It is both the end and the means to every hope, dream and longing of the human heart. If we are so abiding with Him and He with us, He will do the work and fight the battles. Ours will be but to gather the spoils into the barns.

God created us that He might be with us. We don’t need to beg Him to fulfill His own desires. If we are not experiencing the conscious manifest Presence of the Lord in our lives, the reason may be in God’s interchange with Moses in Exodus 33:3, "…for I will not go up in your midst, lest I consume you on the way, for you are a stiff-necked people." Could it be that God in His mercy is not coming too close because we could not survive the heat? His love cannot be separated from His holiness. He is a consuming fire.

Worship

Maintaining an attitude of worship is a very sensitive balance. Prayer certainly has its place, but it is not what we would call pure worship. The heart of God could possibly be the most neglected "mission field" in the world. For the most part, we come to Him with some request or other. It’s not the we shouldn’t, but we need to come also to present ourselves as an offering, seeking only that He would be blessed. Though worship is expressed in many ways, music and singing being the most thought of, worship is essentially an attitude of heart. With that basis let us consider worship as the ultimate warfare.

Throughout the Scriptures, the armies of Israel were preceded by singers, musicians, or priests blowing shofars. In Exodus 17:10-11 we read, "So Joshua did as Moses said to him, and fought with Amalek. And Moses, Aaron, and Hur went up to the top of the hill. And so it was, when Moses held up his hand, that Israel prevailed; and when he let down his hand, Amalek prevailed." Here, in this historic moment, the first battle Israel ever fought, God made a statement for all time: the battles are the Lord’s. Our part is to trust Him with radical abandon, even -- and especially -- in face of the enemy’s taunts, threats and attacks. The key to victory in the heavenly realms is not in engaging the enemy, but rather in engaging the Lord. As we draw nearer to the close of the age and the desperation of the kingdom of darkness increases, we will be pitted against demonic principalities and world rulers. There will be times when only the Presence of the Lord will accomplish the victory.

In the life of King David, we most clearly see the marriage between worship and warfare. The son of Jesse was both the quintessential worshiper and warrior. The Hebrew language testifies to the interwovenness of these two elements. From a root word meaning eternity, "netzach," we get a single word, "menatzeach," which means both orchestral conductor and overcomer. As the conqueror and the chief musician are in a sense the same person, we have a foundational insight into the weapons and manner of our warfare. David, King of Israel, whether in victory or surrounded by troubles, took his situation to the Lord and believed God to deal with it.

To further understand the power of music and worship from a Biblical perspective, it is important to note that satan was the "covering cherub" and himself a source of music. Within him were pipes, strings and timbrels. Consequently, many scholars have thought of him as having been the "worship leader" of Heaven, covering the Throne with music. Second to the Word, music is probably the most powerful influential force in the hands of man. When our hearts are tuned to the Lord of light, our notes become lethal weapons against darkness. Even more importantly, as we worship we build a throne, and Lord inhabits the praises of His people. In the light of His radiant glory, darkness flees.

The natural mind has difficulty connecting spiritual solutions to physical problems. Combating bullets with notes is a hard concept to lay hold of. But then, so is God having no beginning, or matter having been spoken into existence. It’s simple. When the Presence of God comes to us who await His appearing, our hearts respond with worship and adoration. In the face of spiritual darkness which is passing away forever, if we respond as when we behold Him, we cover the darkness with light, the visible with the invisible, the temporal with the eternal, and we prepare a place for the Presence of the Lord.

Warfare

A spiritual mapping of the foundations of the land of Israel gives us insight into the spiritual conditions of the nation as well as a most useful mirror image of the believing life. Canaan, the father of the Canaanites (the original inhabitants of the Promised Land), the son of Ham, the son of Noah, was cursed by his grandfather Noah as a result of Ham’s having exposed Noah’s nakedness. From those days, this curse has rested on the land so named. Canaan even means "humiliation." With this as a beginning point, it is logical to define (at least in part) the Canaanite influence as fostering accusation and division…the very nature of the fallen angel.

When the land was apportioned to the twelve Tribes, the area surrounding Tel Aviv went to the tribe of Dan. The Amorites which dwelt there were too powerful for Dan to unseat and he was compelled to seek another place, leaving the Amorite principality in control. Dan is the only tribe never to occupy any of its inheritance. Tel Aviv has therefore never been liberated from the Canaanite influence since the days of Noah. (The rest of the tribes of Israel did not fully drive out all the inhabitants either, as the Lord had commanded, but at least they subdued the peoples enough to be able to live in their inheritance). The source of the Amorite strength is found in the Hebrew meaning of their name – "speaker." This principality moved in the medium of the creative power of the universe – the spoken word. God had chosen Dan, whose name means "judge," to go against these "speakers." A fitting match. The anointing of Dan would have exposed the false declarations and lies sent forth by the powerful Amorite spirit. However, as a result of Dan’s failure, righteous judgment and discernment were absented from the land and the lying declarations of the Canaanites have gone unchallenged…to this day. So , though the land is filled with hungry souls seeking God, the confusion in their minds hinders the truth from taking root in their hearts.

Jacob’s final prophecy over Dan may give additional light to this matter. "Dan shall judge his people as one of the tribes of Israel. Dan shall be a serpent by the way, a viper by the path, that bites the horse’s heels so that its rider shall fall backward. I have waited for your salvation, O LORD!" (Genesis 49:16-18) Dan was called to judge his people. But only as one of the tribes. What would cause Dan to not be one of the tribes? The failure to claim their inheritance. Yet, as Jacob foresaw, God would bring it right in the end.

As surely as we celebrated our first Jubilee since Bible days in 1998, the appointed time for Israel to enter into its spiritual inheritance has come. An amazing fact that confirms this is that the fig tree, which is considered to be a symbol of political Israel, bears fruit for only fifty years. In the Spring of 1997, we sensed the Spirit saying that it was time to take Dan’s inheritance. When God spoke to Abraham in Genesis 15 about the future of his descendants, He said, "…But in the fourth generation they shall return here, for the iniquity of the Amorites is not yet complete." (Genesis 15:16) The timing for the Exodus was not set by the people’s cries for deliverance, as one might surmise from the account in Exodus 3:7, but by the cup of the Amorite iniquity having reached its fullness. As it was in the natural, so it is in the spiritual. Once again, the spirit of the Amorite must be dealt with.

Jaffa/Tel Aviv is Israel’s cultural center, communications capital, most heavily-populated city, the oldest port in the world, and "national headquarters" for tens of thousands of young seekers. This is not a stronghold the enemy will easily yield. And this dark power is not an invader that got in when no one was looking, but an ancient force whose roots are planted deep in the land. The effect of this unclaimed inheritance is not confined to the borders of Tel Aviv or even Israel. For as the law is to go forth from Zion and the Word of the Lord from Jerusalem, Israel’s calling for prophetic proclamation and declaration magnifies whatever comes forth from the land.

Only by virtue of a truly unified corporate expression will we ever cast the Amorite out and release the captive minds and hearts to perceive the truth. We have understood from the Lord that, at the present time, the young Israeli Body of Messiah is not able to move in the level of authority necessary to accomplish the task. The strategy the Lord has given us is to raise up continuous worship as it was in the time of the Tabernacle of David and make a place for the Presence of the Lord. As we prepare the place, He will surely come. In the face of His glory, the enemy will flee and the captives of darkness will be released.

From this perspective on Israel’s place in the spiritual war, let’s consider its part in releasing worship throughout the world. They were called out of bondage and made to be a people, that they might worship God and bring the knowledge of Him to all the nations. It is reasonable to think that – as God so called them, He also equipped them – not only to teach the Word, but to be a living demonstration and even to impart the anointing for worship to the nations. Scripture refers to Israel as "the apple God’s eye." The original Hebrew for "eye" denotes something like a "fountain," as in the eye of a landscape (see Strong’s Concordance #5869). The reference in Zechariah 2:8 of the Hebrew word and concept for "apple" is that of a "hollowed out place," like a gate (see Strong’s Concordance #892). A more literal, root-oriented reading could be "the gate of the fountain." Israel is more than a prophetic sign; it is a source and channel of God’s blessing, provision, and anointing to the world and in particular to the rest of the Body of Messiah. Worship around the world will not reach its fullest potential before Israel comes into its fullness.

Spiritual Authority

God gave the children of Israel the Land of Canaan. He told Joshua, "Every place that the sole of your foot will tread upon I have given you…" (Joshua 1:3). This is the only time we know of when God directed one people to take that which belonged to another in this way. It was by the authority of God that the Israelites took the land. Whether the colonizing powers that moved throughout the world had this picture in mind as they set out to annihilate the "uncivilized heathen" natives and inhabit their land we don’t know. But regardless of what they thought, they took as their own the specific directive God gave to Israel.

Luke 10:19 delineates that we have authority (Greek "exousia") over all the power (Greek "dunamis") of the enemy. Authority cannot be forcibly taken or stolen. It can be transferred, but only according to proper protocol. It's very much like owning a house. If you leave it empty, a squatter can occupy it. But if the squatter (or any unauthorized guest) would try to sell the house or transact business concerning the property, the government officials would not recognize him as having the right to do so. Invaders employ power, not authority. In the world system, much, if not most, of what is done is by virtue of power, be it physical might, financial means, or soul power. (Soul power is the use of emotional or mental means to influence or manipulate a situation). Humans respond to the press of power. God’s Kingdom exists on a different plane and is not affected by our strength or knowledge. It functions according to true authority, which comes from God. Ultimately God, being spirit and light, is alone sufficient to combat the forces of darkness. But we have a part to play in executing God’s will on earth. The power of God stands behind rightly-ordered authority. This is what the demons fear. Even if all the original inhabitants of the earth – the indigenous peoples – were to be marginalized, and their land filled with the ways and culture of another people such that the former are remembered no more; according to the principle of protocol, the spiritual powers over such an area would not recognize the authority of those that have claimed the territory by force. Scripture declares that there are four acts that defile land: idolatry (Jeremiah 16:18); immorality (Leviticus 18:22-28); bloodshed (Numbers 35:33); and broken covenant (Isaiah 24:3-6). Let us leave aside, for the

moment, trying to define or delineate the spiritual authority of indigenous peoples, or who or what is a gatekeeper, and look at the effects of what was done by the colonizing peoples. The bloodshed and broken covenants defiled the land. Do not be fooled by the appearance of

blessing and prosperity. If God’s Word says there is defilement, there is. I suggest that the overall spiritual poverty and superficial commitment to the Lord in the church is one place it is evidenced. Removing the curse on defiled land involves repentance, reconciliation, and restitution.

Consider this: there may be a reason for the all-out war the enemy has waged against the world’s indigenous peoples. He fears their latent authority. In effect, they have been robbed of their sense of worth, identity, and confidence, to the end that the weapon of their worship has

mostly remained sheathed. Though the authority of a people cannot be stolen so as to be used by another, keeping it from being used is a strategic goal of the forces of darkness. With their honor restored and their worship released, as original gatekeepers, might they have the ability to significantly change the atmosphere over their lands? During the past two years we have witnessed a move of the Holy Spirit bringing believing Native groups from the ends of the earth into a revelation of God’s purposes for Israel and into relationship with the body of believers in the land. As the Native peoples acknowledge the strategic positioning of Israel in the Divine protocol, thus honoring God, they in turn are honored by God according to 1Samuel 2:30 and blessed according to Genesis 12:3.

[Silvia (Daughter of Grace)]

Dutch translation

Aanbidding, oorlogvoering, Israël & geestelijke autoriteit

Het verzorgen van de wortel voordat er naar de vrucht wordt gekeken.


Aanbidding is de reactie op de Tegenwoordigheid van de Heer, en evangelisatie is het natuurlijke resultaat van een leven van aanbidding. Ze zijn de twee kanten van de medaille.

Marcus schreef:” En Hij ging de berg op en riep tot Zich, wie Hij zelf wilde, en zij kwamen tot Hem. En Hij stelde er twaalf aan, opdat zij met Hem zouden zijn en opdat Hij hen zou uitzenden om te prediken, en om macht te hebben boze geesten uit te drijven.”( Marcus 3:15)

Hoe hebben we gezwoegd. Wat hebben we niet geprobeerd. Hoe hebben we het uitgeroepen voor de massa’s verloren en stervende zielen om het brood des levens te eten en te leven. Samen met zorg en verdriet over de algemeen heersende doodsproducerende blindheid die de wereld vult, zijn velen in het lichaam van de Messias (Christus, noot vert.) gefrustreerd door een gevoel van machteloosheid. Wanneer je alle boeken, alle seminars, alle cursussen, alle tapes en alle technologie, methoden en programma’s in ogenschouw neemt, hebben we – algemeen gesproken – het niveau van geestelijk leven zoals dat tot uitdrukking kwam in de eenvoudige gelovigen van de eerste eeuwkerk niet bereikt. Misschien zijn we misleid in onze nadruk. Misschien kijken we naar de vrucht voordat we de wortel hebben verzorgd. Één enkele factor kan wat er ook ontbreekt goedmaken, en kan niet worden vervangen door alle wijsheid, bronnen en rijkdommen die de Schepper in de handen van Zijn kinderen heeft gegeven: de Tegenwoordigheid van de Heer. Het zijn beide het einde en de middelen van iedere hoop, droom en verlangen van het mensenhart. Wanneer wij zo blijven in Hem en Hij in ons, zal Hij het werk doen en de strijd strijden. Onze taak zal zijn om de buit te verzamelen in de schuren.

God heeft ons geschapen opdat Hij met ons zal zijn. We hoeven er niet om te bedelen om Zijn eigen verlangens te vervullen. Wanneer we de bewuste manifeste tegenwoordigheid van de Heer in onze levens niet ervaren, kan het gelegen zijn in Gods uitwisseling met Mozes in Exodus 33:3, “……Want Ik zal in uw midden niet optrekken, daar gij een hardnekkig volk zijt, opdat Ik u onderweg niet vertere.”

Kan het zijn dat God in Zijn genade niet te dichtbij komt omdat we de hitte niet zouden overleven? Zijn liefde kan niet worden gescheiden van Zijn heiligheid. Hij is een verterend vuur.

Aanbidding

Het onderhouden van een houding van aanbidding is een erg gevoelige balans. Gebed heeft zeker zijn plaats, maar het is niet wat we noemen zuivere aanbidding. Het hart van God kon wel eens het meest verwaarloosde “zendingsveld” in de wereld zijn. Voor het grootste deel komen we naar hem voor een of ander verzoek of dergelijk. Het is niet zo dat we dat niet zouden moeten doen, maar we moeten ook komen om onszelf als een offer aan te bieden, er naar te zoeken dat Hij alleen gezegend wordt. Alhoewel aanbidding op vele manieren wordt uitgedrukt, waarbij het meest gedacht wordt aan muziek en zang, is aanbidding een houding van het hart. Met dat als grondslag laten we aanbidding beschouwen als de definitieve oorlogsvoering.

Door de Bijbel heen, werden de legers van Israël voorgegaan door zangers, muzikanten of op shofar blazende priesters. In Exodus 17:10,11 lezen we: ” Jozua nu deed, zoals Mozes tot hem gezegd had en streed tegen Amalek; maar Mozes, Aäron en Chur hadden de heuveltop bestegen. En wanneer Mozes zijn hand ophief, had Israël de overhand, maar wanneer hij zijn hand liet zakken, had Amalek de overhand.” Hier, op dit historische moment, tijdens de eerste strijd die Israël ooit streed, legde God een verklaring af: de strijd is van de Heer. Ons deel is een radicale overgave, zelfs – en in het bijzonder – tegenover de beschimpingen, bedreigingen en aanvallen van de vijand. De sleutel tot overwinning in de hemelse gewesten is niet om in beslag te worden genomen door de vijand, maar veeleer in beslag te worden genomen door de Heer. Terwijl we naar het einde van de eeuw toegaan en de wanhoop van het koninkrijk van de duisternis toeneemt, zullen we tegenover demonische overheden en wereldbeheersers komen te staan. Er zullen tijden zijn dat alleen de Tegenwoordigheid van de Heer de overwinning zal bewerken.

In het leven van koning David, zien we heel duidelijk het huwelijk tussen aanbidding en oorlogvoering. De zoon van Jesse was beiden de zuivere aanbidder en strijder. De Hebreeuwse taal getuigt van de verwevenheid van deze twee elementen. Van een wortel wat betekent eeuwigheid, “netzach”, komt het woord “menatzeach”, wat zowel betekent een dirigent van een orkest als wel een overwinnaar. Wanneer de overwinnaar en de leider van de muzikanten in betekenis dezelfde persoon zijn, hebben we een fundamenteel inzicht in de wapens en wijze van onze strijd. David, koning van Israël, of hij nu door overwinning of door problemen werd omgeven, bracht zijn situatie naar de Heer en geloofde God dat Hij ermee zou afrekenen.

Om verder de kracht van muziek en aanbidding te begrijpen vanuit een bijbels perspectief, is het belangrijk op te merken dat satan de “beschuttende cherubijn” was en dat hijzelf een bron van muziek was. In hem waren pijpen, snaren en trommels. Daardoor, hebben veel bijbelgeleerden hem de plaats van de “aanbiddingsleider” van de Hemel gegeven, die de Troon met muziek bedekte. Ten tweede naast het Woord, is muziek waarschijnlijk de meest krachtige en invloedrijkste kracht in de handen van de mensheid. Wanneer onze harten zijn afgestemd op de Heer van het licht, worden onze klanken dodelijke wapens tegen de duisternis. Zelfs meer belangrijk, wanneer we aanbidden bouwen we een troon, en de Heer troont op de lofprijzingen van Zijn volk. In het licht van Zijn schitterende heerlijkheid, vlucht de duisternis.

Het natuurlijke verstand heeft moeite om geestelijke oplossingen te verbinden aan fysieke problemen. Het strijden met kogels bestaande uit tonen is een moeilijk gegeven om te aanvaarden. Maar zo ook is God die geen begin heeft, of stof heeft dat tot aanschijn is gesproken. Het is eenvoudig. Wanneer de Tegenwoordigheid van God naar degenen toe komt die wachten op Zijn verschijning, reageert ons hart met aanbidding en verering. Tegenover de duisternis die voor eeuwig voorbijgaat, wanneer we reageren zoals we Hem aanschouwen, bedekken we de duisternis met licht, het tijdelijke met het eeuwige, en bereiden we een plaats voor de Tegenwoordigheid van de Heer.

Oorlogsvoering

Een geestelijke kaart van de fundamenten van het land Israël geeft ons inzicht in de geestelijke voorwaarden van het land als ook een bruikbare spiegel van het geloofsleven. Kanaän, de vader van de Kanaänieten (de oorspronkelijke inwoners van het beloofde land), de zoon van Cham, de zoon van Noach, was vervloekt door zijn grootvader Noach, doordat Cham Noachs naaktheid tentoonstelde. Vanaf die dagen, heeft de vloek op het land gerust dat zo vernoemd was. Kanaän betekent zelfs “vernedering”. Met dit als beginpunt, is het logisch om de invloed van Kanaän te omschrijven (tenminste ten dele) als een pleegvader van aanklacht en verdeeldheid…..de eigenlijke aard van de gevallen engel.

Toen het land verdeeld werd onder de twaalf stammen, ging het gedeelte dat Tel Aviv omgeeft naar de stam van Dan. De Amorieten die daar woonden waren te machtig voor Dan om ze te verjagen en hij was gedwongen om een andere plaats te zoeken, de Amoritische overheid die de controle had te verlaten. Dan is de enige stam die nooit iets van zijn erfenis heeft ingenomen. Tel Aviv is daarom nooit bevrijdt van de Kanaänitische invloed sinds de dagen van Noach. (De rest van de stammen van Israël hebben ook niet alle inwoners verdreven, zoals de Heer hen had bevolen, maar tenminste hebben ze de volken voldoende onderworpen zodat ze in staat waren in hun erfenis te leven) De bron van de kracht van de Amoriet kan je vinden in de Hebreeuwse betekenis van zijn naam – “spreker”. Deze overheid bewoog zich in het gebied van de scheppende kracht van het heelal – het gesproken woord. God had Dan gekozen, wiens naam betekent “rechter” om tegen deze “sprekers” op te staan. Een gepaste tegenstand. De zalving van Dan zou de valse verklaringen en leugens hebben ontmaskerd die door de krachtige Amoritische geest werden gestuurd. Echter, door het falen van Dan, waren rechtvaardig oordeel en onderscheiding afwezig in het land en de leugenachtige verklaringen van de Kanaänieten zijn onbetwist doorgegaan….tot op deze dag. Dus, alhoewel het land gevuld is met hongerige zielen die God zoeken, verhindert de verwarring in hun verstand de waarheid om wortel te schieten in hun harten.

Jakobs uiteindelijke profetie over Dan kan een toegevoegd licht geven in deze. “Dan zal zijn volk richten als een der stammen Israëls. Moge Dan een slang op de weg zijn, een hoornslang op het pad, die in de hielen van het paard bijt, zodat zijn berijder achterover valt. Op uw heil wacht ik, o HERE.”(Genesis 49:16-18)

Dan was geroepen om recht te spreken over zijn volk. Maar alleen als één van de stammen. Wat zou er voor zorgen dat Dan niet behoort tot één van de stammen? Het falen om hun erfenis te claimen. Toch, zoals Jakob voorzag, zou God het op het laatst tot een goed einde brengen.

Zo zeker als we ons eerste jubileum gevierd hebben sinds bijbelse dagen in 1998, is de bestemde tijd gekomen voor Israël om in te gaan in haar geestelijke erfenis. Een verbazingwekkend feit dat dit bevestigt is de vijgenboom, die men beschouwt als het symbool van het politieke Israël, alleen vijftig jaren vruchtdraagt. In de lente van 1997, ervaarden we dat de Geest zei dat het tijd was om de erfenis van Dan in te nemen. Toen God sprak tegen Abraham in Genesis 15 over de toekomst van zijn nakomelingen, zei Hij, “…. Het vierde geslacht echter zal hierheen wederkeren, want eerder is de maat van de ongerechtigheid der Amorieten niet vol.” (Genesis 15:16) De timing van de exodus werd niet bepaald door het roepen om bevrijding van het volk, zoals je zou vermoeden uit de beschrijving in Exodus 3:7, maar door de beker van ongerechtigheid van de Amorieten die haar volheid had bereikt. Zoals het was in het natuurlijke, zo is het in het geestelijke. Opnieuw, er moet worden afgerekend met de geest van de Amorieten.

Jaffa/Tel Aviv is Israëls culturele centrum, de hoofdstad van de communicatie, de dichtst bevolkte stad, de oudste haven in de wereld, en het “hoofdkwartier” van tienduizenden van jonge zoekers. Dit is geen bolwerk dat de vijand gemakkelijk zal overgeven. En deze duistere macht was geen indringer die binnengekomen is toen niemand keek, maar een oude macht wiens wortels diep in het land zijn ingeslagen. Het effect van deze niet opgeeiste erfenis is niet beperkt tot de grenzen van Tel Aviv of zelfs van Israël. Want zoals de wet uitgaat uit Sion en het woord van de Heer uit Jeruzalem, wordt Israëls roeping om profetische proclamaties en verklaringen te geven, vergroot door wat voortkomt uit het land.


Alleen door een waarachtig verenigde expressie zullen we de Amorieten kunnen verdrijven en de gevangen gedachten en harten kunnen bevrijden om de waarheid te ontvangen. We hebben begrepen van de Heer, dat op dit moment, het jonge Israëlische Lichaam van de Messias niet in staat is om te bewegen op het niveau van autoriteit dat nodig is om deze taak te vervullen. De strategie die de Heer ons gegeven heeft is om ononderbroken aanbidding te vestigen net als in de tijd van de tabernakel van David en een plaats te creëren voor de Tegenwoordigheid van de Heer. Wanneer we de plaats bereiden, zal Hij zeker komen. In het licht van Zijn heerlijkheid, zal de vijand vluchten en de gevangenen van de duisternis zullen bevrijd worden.

Vanuit deze invalshoek over de plaats van Israël in de geestelijke strijd, laten we kijken naar haar taak om aanbidding vrij te zetten door heel de wereld. Ze werden uit slavernij geroepen en gemaakt tot een volk, dat God zou aanbidden en de kennis van Hem naar alle natiën zou brengen. Het is aannemelijk om te denken dat – wanneer God hen heeft geroepen, Hij hen ook heeft toegerust – niet alleen om het Woord te onderwijzen, maar om een levend bewijs te zijn en zelfs de zalving van aanbidding voor de natiën over te dragen. De bijbel verwijst naar Israël als “Gods oogappel”. Het oorspronkelijke Hebreeuws voor “oog” duidt iets aan zoals een “fontein”, zoals in het oog van een landschap (zie Strongs concordantie #5869). De verwijzing in Zacharia 2:8 van het Hebreeuwse woord en begrip voor “appel” is dat van een “uitgeholde plaats”, zoals een poort (zie Strongs concordantie #892). Een meer letterlijke, op de wortel gerichte uitleg zou kunnen zijn “de poort van de fontein”. Israël is meer dan een profetisch teken; het is een bron en kanaal van Gods zegen, voorziening en zalving voor de wereld en in het bijzonder voor de rest van het Lichaam van de Messias. Aanbidding rond de wereld zal niet haar volle potentieel bereiken voordat Israël komt in haar volheid.

Geestelijke autoriteit

God gaf aan de kinderen van Israël het land van Kanaän. Hij vertelde Jozua, “Iedere plaats die je voetzool betreden zal geef Ik ulieden….” (Jozua 1:3). Dit is de enige keer vanwaar wij weten dat God een volk instrueert om datgene te nemen wat een ander toebehoort op deze wijze. Het was door de autoriteit van God dat de Israëlieten het land innamen. Of de koloniserende machten die zich door de wereld hebben bewogen, dit beeld in hun achterhoofd hadden toen zij de “onbeschaafde heidense” bevolking vernietigden en hun land gingen bewonen, weten we niet. Maar los van wat ze dachten, ze hanteerden voor zichzelf de specifieke instructie die God aan Israël gaf.

Lucas 10:19 beschrijft dat we autoriteit (Grieks “exousia”) hebben over alle kracht (Grieks “dunamis”) van de vijand. Autoriteit kan niet gewelddadig worden genomen of gestolen. Het kan worden overgedragen maar alleen overeenkomstig bepaalde regels. Het lijkt veel op het bezitten van een huis. Wanneer je het leeg laat staan, kan een kraker het bezetten. Maar wanneer de kraker (of iedere onbevoegde gast) zou proberen het huis te verkopen of een zakentransactie aangaande de grond zou willen ondernemen, zal de overheid hem niet erkennen als iemand die dat recht heeft. Indringers, gebruiken macht, geen autoriteit. In het wereldsysteem, veel als niet het meeste, van wat er gedaan wordt is door macht, zij het door fysieke kracht, financiële middelen of zielskracht. (Zielskracht is het gebruiken van emotionele of mentale middelen om een situatie te beïnvloeden of te manipuleren). Mensen reageren op de druk van macht. Gods koninkrijk bestaat op een ander vlak en wordt niet beïnvloed door onze kracht of kennis. Het functioneert in overeenstemming met ware autoriteit, die van God komt. Uiteindelijk is God, die geest en licht is, alleen bekwaam om de machten van de duisternis te bestrijden. Maar wij hebben een taak te vervullen door het uitvoeren van Gods wil op aarde. De kracht van God staat achter autoriteit die bestaat uit een waarachtige orde. Dit maakt dat de demonen vrezen. Zelfs als alle bewoners op de aarde – de inheemse (oorspronkelijke, noot vert.) volkeren – zouden worden gemarginaliseerd, en hun land zou worden gevuld met de manieren en cultuur van een ander volk op een dusdanige manier dat aan het vorige geen herinnering meer is; in overeenstemming met bepaalde regels, zouden de geestelijke machten van dat gebied de autoriteit van diegenen die het land met geweld hebben ingenomen niet erkennen. De bijbel verklaart dat er vier daden zijn die het land verontreinigen: afgoderij (Jeremia 16:18); immoraliteit (Leviticus 18:22-28); bloedvergieten (Numeri 35:33) en het verbreken van een verbond (Jesaja 24:3-6). Laten we een moment terzijde leggen om de autoriteit van de inheemse bevolking te definiëren of te omschrijven, of wat of wie een poortwachter is, en te kijken wat het effect was van de koloniserende volkeren. Het bloedvergieten en de verbroken verbonden verontreinigden het land. Laat jezelf geen rad voor je ogen draaien door de schijn van zegen en overvloed. Wanneer Gods woord zegt dat er verontreiniging is, dan is dat er. Ik vermoed dat de algehele geestelijke armoede en oppervlakkige toewijding aan de Heer in de kerk een plaats is waar dat zichtbaar is. Het verwijderen van de vloek van verontreinigd land impliceert bekering, verzoening en teruggave.

Overweeg dit: er kan een reden zijn voor de algehele oorlog die de vijand leidt tegen de inheemse volken van de wereld. Hij vreest hun verborgen autoriteit. Als gevolg, ze zijn bestolen van hun gevoel van waarde, identiteit en vertrouwen, wat er toe heeft geleid dat het wapen van aanbidding de meeste tijd niet is gebruikt. Alhoewel de autoriteit van een volk niet gestolen kan worden en door een ander kan worden gebruikt, is het verhinderen om deze te gebruiken een strategisch doel van de machten der duisternis. Wanneer hun eer hersteld is en hun aanbidding vrijgezet, als oorspronkelijke poortwachters, zouden ze dan niet bij machte zijn om de atmosfeer in hun landen te veranderen? Gedurende de afgelopen twee jaar zijn we getuige geweest van een beweging van de Heilige Geest die groepen inheemse gelovigen van de einden der aarde gebracht heeft in een openbaring van Gods bedoelingen voor Israël en in relatie tot het lichaam van gelovigen in het land. Wanneer de inheemse volken de strategische positie van Israël erkennen in het goddelijke protocol, en dus God eren, zullen zij op hun beurt door God geëerd worden overeenkomstig 1 Samuël 2:30 en worden gezegend volgens Genesis 12:3

1 Samuël 2:30 Daarom, luidt het woord van de HERE, de God van Israël, Ik heb duidelijk gezegd: uw huis en uws vaders huis zullen voor altijd voor mijn aangezicht wandelen, maar nu luidt het woord des HEREN: dit zij verre van Mij! Want wie Mij eren, zal Ik eren, maar wie Mij versmaden, zullen gering geacht worden.

Genesis 12:3 Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal Ik vervloeken, en met u zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden.

(laatste 2 bijbelverwijzingen door vert. toegevoegd)

@Arni Klein

vertaling: Jefferie Lammers